Co w BE?

Co można powiedzieć o Belgii? Pewnie jest to pod wieloma aspektami ciekawy i piękny kraj. Cudowne nadmorskie miasta, parlament EU w Brukseli, przepiękne zabytki. Można zachwycać się tym miejscem do woli, ale hej, czy zachwycamy się tym, że mamy Trójmiasto, Pałac Kultury czy Kościół Mariacki na co dzień? Haha, pozwólcie, że odpowiem, otóż N I E!! Nie zwracamy na to nawet najmniejszej uwagi!!

 

Będąc tutaj nowym można z nudów powiesić się na sznurówce, dosłownie. Ciągłe szukanie sobie na siłę dodatkowego hobby nie należy do przyjemnych, czy ciekawych zajęć. Ostatnie trzy miesiące spędziłam na nieustannym tweet'owaniu. Pobijałam własne rekordy. Przychodziłam ze szkoły i pierwsze za co się brałam, to twitter. Zmieniałam wygląd profilu, wymyślałam przeróżne, w miarę wzbudzające uwagę tweety, czytałam 89537283728 fanfictions. Oderwałam się od rzeczywistego świata i nie widziałam w tym nic dziwnego, złego. W pewnym momencie pomyślałam "hej, ja przecież miałam pasję!". To był ten dzień, w którym z powrotem wyciągnęłam ołówki. 

W pewnym sensie zapanowało to nad wszechogarniającą mnie chęcią, sięgnięcia po sznurówkę od trampka. Chciałam jeszcze jakoś zapełnić swój czas, więc postanowiłam biegać, w końcu się uaktywnić. Cóż... na postanowieniu się skończyło. Miałam też szansę pójść na zajęcia artystyczne do akademii, ale uznałam, że nie lubię, kiedy ktoś mi coś narzuca, więc to też sobie odpuściłam. Koleś od sportu w szkole zaproponował mi zajęcia z badmintona, ale uznałam, że hala jest za daleko, także... możecie sobie pomyśleć, że jestem jedną z najbardziej leniwych osób, egzystujących na Ziemi, ale to nieprawda!! Ja jestem tylko i wyłącznie aktywna inaczej. 

Zapytacie pewnie, jak ma ci się nie nudzić, skoro tobie się nic nie chce?  

I to jest... w sumie prawda. Ale kiedy zajrzeć w głąb mojej podświadomości, to dowiemy się, że ja najzwyczajniej w świecie, po prostu się cholernie boję. Boję się, że kiedy wejdę w środowisko Belgów, oni zaczną się ze mnie śmiać. Zaczną się śmiać z tego, że nie rozumiem wszystkiego, że nie potrafię mówić perfekcyjnie, że popełniam błędy. To mnie dobija, ten strach mnie paraliżuje. To mnie zżera od środka i nie potrafię nic z tym zrobić. Nawet nie wiecie, jak bardzo chciałabym, żeby mi było wszystko jedno, żebym miała gdzieś to, że ludzie zobaczą, że nie jestem taka jak oni. Ale nie umiem. 

Tak więc siedzę w domu, staram się rysować, obżeram się do nieprzytomności, narzekając na to, że jestem za gruba i opisując swoje życie, takie nudne i zwykłe w internecie :D